چرا هرس میکنیم؟

 چرا هرس میکنیم؟

 

لذت بخش ترین کار در نگهداری از بنسای، هرس کردنش هست. مثل لذتی که بعد از مرتب کردن یک جای شلوغ به آدم دست میده. و یا لذتی که با نگاه کردن به موهامون بعد از سلمونی داریم. و این چیزی نیست جز لذت خلق زیبایی و درک کردنش.

اما خیلی از دوستانی که ازم بنسای میگیرن، قبول نمیکنن که هرس کردن گیاهشون رو باید ادامه بدن. و میگن : گیاهمون گناه داره، کلی برگ جدید داده و حیفه که با قیچی ببریمشون.

از لحاظ زیبایی شناسی:

ولی بنسای بدون هرس نمیتونه بنسای بمونه. بعد از مدت کوتاهی درختشون با رشد های جدیدی که میکنه، از فرم خودش درمیاد و کم کم به حالت وحشی‌ و ابتداییش برمیگرده. مشکل دیگه ای که پیش میاد، کم پشت شدن برگها از داخل درخت هست، چون رشدهای جدید، اجازه نمیده نور به قسمتهای داخلی برسه و برگهای اون بخش میریزن. از طرفی بیشتر انرژی گیاه به سمت بالا و نوک شاخه ها میره و قسمتها پایین و داخلی درخت کم انرژی و درنتیجه، کم پشت میشه.

از لحاظ علمی:

از لحاظ گیاه شناسی هم نکته جالبی وجود داره. که دونستنش کمک‌ میکنه تا با خیال راحتتری هرس رو انجام بدید.

نکته اینه: از جوونه انتهایی هر شاخه، هورمونی در همون شاخه ترشح میشه به نام هورمون باز دارند رشد. که کارش متوقف کردن جوونه های پایین دستی هست. چرا که هر شاخه برای رسیدن به بیشترین حجم نور، میخواد به بالاترین سطح ممکن برسه. و این ذات گیاه هست. با حذف اون جوونه انتهایی، ساخت هورمون بازدارنده رشد هم متوقف میشه. درنتیجه شاخه ای که نوک گیری شده، شروع به جوونه زدن از کنار برگهای پایینیش میکنه.

پس بعد از مدتی به جای یک شاخه داراز، دو یا سه تا شاخه کوتاه تر داریم. با تکرار این کار، به مرور و طی سالیان، بنسایتون هرچه بیشتر شبیه یک درخت پیر و جا افتاده میشه.

به بیان دیگر هرس کردن باعث تحریک گیاه به رشد زایشی میشه. با اینکار درخت مدام در حال جوان شدن میمونه و این یکی از دلایل هست که سن درختانی که بنسای میشن، بعضا بیشتر از درختان مشابهشون در طبیعت هست.

پس هرس کردن درخت اصلا باعث اذیتش نمیشه.

از  طرفی با هرس کردن میشه رشد های آینده رو کنترل کرد. و به فرم ایده آل رسید. مثلا با حذف یک جوانه در سمت راست، از تشکیل شاخه ای در اون سمت جلو گیری میکنیم و به جاش انرژی رو به سمت چپ هدایت میکنیم که میخوایم در آینده شاخه ای داشته باشیم.