آیا درختان اذیت میشن؟

آیا بنسای کردن درختان باعث آزار و اذیتشون میشه؟

اون اوایل که شروع به کار بنسای کرده بودم، بعضی از دوستان حافظ محیط زیست، این سوال رو ازم میکردن. و واقعا نمیدونستم چی باید بگم. و کمی ذهنم رو درگیر کرده بود. 

اما کم کم و درحین کار با درخت ها، به نکاتی توجهم جلب شد که خودم قانع شدم و خیالم رو راحت کرد. خیلی از اون دوستان رو هم متقاعد کرد که گیاه ها با هرس و جای تنگ ریششون، آزار نمیبینند. 

نکاتی که در زیر به اونها اشاره میکنم، تنها نظرات شخصی من هست و هیچ پایه و مبنای علمی نداره. 

نکته اول:

گیاهی که گل بده و بعد میوه درست کنه، یعنی در بهترین شرایط بیولوژیکی خودش قرار داره. پس همین نکته نشون میده که حال درختهایی که بنسای کردم خیلی خوبه و مشکلی ندارند. 

نکته دوم:

گیاهی که انتخاب میشه برای کار بنسای، از لحاظ مادی و معنوی، به مراتب از هم نوعان خودش در طبیعت، در شرایط بهتری قرار داره. هم تحت مراقب و تیمار مداوم هست. و هم از طرفی، اون عشق و علاقه فرد بنسای کار به درختانش، همانند عشق به فرزند، بزرگ و قابل ستایش هست. 

نکته سوم:

به نظر من گیاهان، پذیرش مطلق هستند. نه غمگین میشن و نه شادی دارند. اونها فقط زنده هستند و بر اساس کنش های بیرونی، در حد خودشون واکنش نشون میدن. مثلا کمبود نور رو با رشد علفی کردن و کم آبی رو با ریختن برگهای پیرشون، نشون میدن. و سعی بر، غلبه بهشون میکنن.

نکته چهارم:

گیاهان از لحاظ آگاهی در مرتبه پایین تری از انسان و حیوان قرار دارند. در اون سطح از آگاهی، درد و رنج به صورتی که ما درک میکنیم وجود نداره. 

نکته پنجم:

ایده اولیه بنسای، از خود طبیعت گرفته شده. انسان با دیدن درختان کوچک و بسیار پیر در ارتفاعات و لای ترک صخره ها، زیباییه اونها رو درک کرده و سعی بر تقلید ازشون آغاز شده. 

درختانی که برای زنده موندن در شرایط سخت، تلاش کردند. عواملی مثل کم آبی، سرمای زیاد، شکسته شدن زیر بهمن، چریده شدن توسط بزهای کوهی، سوختن با رعد و برق و … . و این درک کردن یک ارزش هست. یعنی اینکار نه خشونت هست و نه آزار و اذیت. تنها عشق به طبیعت و زیباییه.

این مقاله ادامه خواهد داشت و من هم خودم بهش اضافه میکنم و هم دوستان موافق و مخالف.